logo

06-05-2020 20:05:59 Afscheid zonder einde

Wat een rare soms zelfs lastige periode zitten we in. Zeker voor ons sporters. En helemaal voor ons korfbal gekke sporters.

Voor mij persoonlijk betekent dit het einde van 2 (nou ja anderhalf) mooie en ja, soms bewogen jaren als juniortrainer.

Ik heb al een beetje een weemoedig appje gestuurd naar onze kids (maar inmiddels ook mijn kids) want niets is gekker dan een afscheid zonder einde.

Misschien ook wel mooi want eigenlijk is het geen definitief einde want in het korfbalwereldje kom je elkaar altijd weer tegen.

Het begin
Toch wilde ik nog even wat schrijven over dit afscheid, ik heb in deze 2 seizoenen (ik blijf het maar 2 seizoenen noemen), ontzettend genoten.
In het eerste jaar was het voor hen wel even lastig om een totaal andere benadering van korfbal, te ervaren.
Het was wennen om aan een Groninger te wennen, maar aan de andere kant was er toch snel een klik.

Ik vergeet een hoop dingen niet meer, een speelster die op mijn vraag wat ze van de 1e kennismakingstraining vonden, met een lach in haar ogen, zei: “Je krijgt het voordeel van de twijfel”.
Eentje die wel wat durfde te zeggen dacht ik direct.

De club vertelde me bij voorbaat al dat dit een hele hechte groep was. Misschien voelde het toen als de groep die overbleef na de succesvolle junioren A1 die daarvoor zaten. Maar achteraf waren ze dat niet, dat zou deze A’s geen recht doen. Het voelde alsof ze nog hechter werden, mooi…

Wat me opviel
Zo mooi om te zien dat ik op het eerste Quick toernooi opdrachten kongeven om bijvoorbeeld een paar keer bij de paal weg te passen zodat iemand anders kon scoren.
Eigenlijk was ik verbaasd dat spelers dit niet alleen maar deden maar ook direct snapten wat ik bedoelde, en het lukte ook nog een paar keer. Wauw dacht ik even, zo’n gaaf gevoel.

Twee keer werd onze A2 kampioen, geweldig toch?!
Ze waren fanatiek, sociaal, maar gewisseld worden... ehm nee liever niet.

Trots dat is het woord.

Trots bestaat in drieën
Toch komt trots in drieën.

Tuurlijk ben ik trots op mezelf als ik kijk naar al die resultaten, vooruitgang en fanatisme.

En ja ik ben ook trots op hun vooruitgang, bijvoorbeeld dat de A1 volledig dynamisch speelden en soms zelfs met dynamische rebound. De A1 speelde soms weergaloos mooi korfbal. Ook de A2 heeft mooi spel laten zien en is daarmee tweemaal kampioen geworden.

Maar eigenlijk ben ik het meest trots op wie deze jonge mensen zijn, meestal had ik daar niet eens een hand in want immers ze leren wie ze zijn door zichzelf te ontdekken, en dat gebeurt zeker niet alleen bij korfbal.

Een mem vroeg eens aan mij of ik alsjeblieft geen trainingen meer wilde afzeggen.
“Hoezo niet?” was mijn ietwat naïeve vraag. “Nou, er zit er één gruwelijk chagrijnig thuis”. Nog viel het kwartje niet. “Ow, wie dan?”. Nou, dochterlief natuurlijk.

Ontdekken
Maar we wijken af:

Eigenlijk moet ik iedereen noemen want ik doe jullie eigenlijk geen recht als ik je niet noem maar weet dat ieder van jullie gegroeid is in wie je bent, en eigenlijk doet het er dan niet toe of Bonne en ik daar een rol in speelden of niet.

Sommigen zaten in het begin nog als grijze muisjes in een hoekje om maar geen mening te hoeven geven, en nu…? Nu zie ik jong volwassen dames en heren die gewoon zeggen wat ze vinden.

Maar ook heb ik ontdekt hoe de groep er voor elkaar kan zijn als 1 van de spelers in een kort groepsgesprekje, onzekerheid aangeeft en de groep steun geeft. Dat raakte me.

En dat terwijl het niet eens mijn kids zijn, ik kan me zo goed voorstellen dat jullie als ouders trots zijn ook al zullen jullie net als ik, ze wel eens achter het behang hebben willen plakken.
Passie is het vuur in ons, en soms branden we ons daar wel eens aan of kregen we een pijnlijk vonkje, daardoor keken we elkaar wel eens boos aan. Maar het kwam uit een goed hart.

Tuurlijk ik ben geen vader maar dit zijn toch een beetje mijn korfbal-zonen en -dochters geworden.

Het leven gaat gewoon verder maar met dit stukje moet ik toch echt even afsluiten omdat jullie allemaal een plekje in mijn hart hebben gekregen.

Bonne en de club
Ik wil ook Bonne heel erg bedanken, hij heeft me altijd gesteund.
Met zijn team is hij bovendien zelfs 2 keer kampioen geworden.
Bonne is in veel dingen anders dan ik en daarom kon ik soms mijn hart luchten maar in één ding is hij hetzelfde, namelijk hij heeft hart voor de jongelui. Hij kent ze vaak al van jongs af aan, hij wist maar al te vaak wat er speelde en geduld is bij hem een schone zaak. Nou ja, dat zullen veel scheidsrechters niet zeggen denk ik, maar naar de kids was hij dat wel. Misschien is fanatisme en passie voor korfbal, ook wat wij gelijk hebben.
Dank je wel Bonne voor je luisterend oor, voor je invoelingsvermogen en voor al je korfbalkennis.

Ik ontkom er ook niet aan om Douwe te bedanken. Ik had hem gevraagd om eens een paar keer over mijn schouder mee te kijken. Het is al jaren mijn gewoonte om andere trainers kortere of langere periode mee te laten kijken en zo feedback te krijgen, stilstand is immers achteruitgang. Dank voor je positieve feedback en scherpe analyses, ik heb er veel aan gehad.

Ook heeft de club met name Dennis en Dagmar, altijd steun gegeven, als ik hen nodig had, als er materiaal nodig was, als we een leuke actie gingen doen, dank daarvoor, daardoor was het een heel prettige samenwerking.

Twee mooie seizoenen zonder einde. Jullie gaan voor het grootste deel door naar de senioren, misschien geen dynamisch korfbal meer zoals wij het speelden maar wel weer een hele mooie nieuwe stap waar jullie allemaal volledig klaar voor zijn in een hele mooie jonge selectie waar de Pein nog een hele tijd mee verder kan.
Ik heb mijn voorspellingen al klaar wie er van deze groep in 1 komen.

 

 

Het allerbeste
Ik wens deze club maar vooral jullie, het allerbeste toe, niet alleen met korfbal maar in alles wat je van plan bent, waarvan je droomt of wat je wilt bereiken.

Mijn motto: laat je nooit definiëren door een ander, dat is waarom ik een veilige leeromgeving wilde, dat is waarom ik in onze amateursport setting, niet in straffen geloof.

Geen afscheid dus, maar een tot ziens. Het ga jullie goed.

En het feestje volgt nog natuurlijk!

Christiaan Schaafsma


06-05-2020 20:05:59 - Algemeen | weekrapport

Reacties